CRUFT'S 2026 door Boy de Bok
Voor de 4e keer op een rij geen Cruft's voor mij. Maar gelukkig is er altijd nog het social media waarop je tegenwoordig zoveel foto's en video's ziet zodat je eigenlijk niet meer naar Engeland hoeft te gaan om de honden te zien. Maar je mist natuurlijk wel de sfeer dus volgend jaar toch maar weer eens een paar dagen Cruft's boeken.
In totaal waren er voor deze editie 18.600 honden ingeschreven waarvan 5250 in de groep van de jachthonden. Bijna ondenkbaar, zoveel honden komen er hier niet eens in totaal op de tentoonstelling. Maar geen Cruft's voor mij dus komen mijn meningen via de VAR.
Volgens de opgave van de organisatie waren er 124 Engelse setters ingeschreven waarvan er 15 absent waren.
Het aantal van 124 is lang niet slecht voor een vulnerable breed dus is er nog hoop voor ons ras.
De keurmeester was Peter Upton van de Traguskennel die in de jaren '90 enige bekendheid genoot met zijn Engelse Setters die voornamelijk van de Suntoplijnen waren.
Ik begin met een prachtig Nederlands succes van onze eigen Marian Vlasblom die met haar teef Ravensett Make me Smile (Lizzie) de veteranenklas wist te winnen en uiteindelijk werd gekozen tot beste veteraan van het ras.
Deze inmiddels al 9 jaar oude teef is gefokt door Sharon Littlechild uit Engeland en haar ouders zijn Redhara Billywhizz x Grakar Gigi At Ravensett.
Marian kan met een gerust hart onze meest ervaren en succesvolle Cruft'sganger worden genoemd en door de loop der jaren zijn haar honden diverse keren geplaats met als meest noemenswaardig de eerste plaats in de teven veteranenklas met Upperwood Mystic Moonlight in 2010 onder keurmeester Cris Bexon.
Even een weetje tussendoor: Deze Upperwood Mystic Moonlight is onze recordhouder wat het aantal Nederlandse CAC's betreft.
45 stuks !!!!!!!
Terug naar de Cruft's.
De winnaar bij de reuen werd de 3 jaar oude Bournehouse Sirocco over Marissolo van Marilyn Osman die in de Limit class stond ingeschreven.
Het res. cc ging naar Penkivil That's Classified van Jan Meliger uit Tsjechië. Een reu van het type wat nog niet erg gangbaar is in Engeland maar de toon is dus nu inmiddels gezet. Iedereen mag van deze reu vinden wat hij/zij wil maar hij was een sieraad om door de ring zien te gaan. Free and graceful action, suggesting speed and endurance. Free movement of the hock showing powerful drive from hindquarters. Viewed from rear, hip, stifle and hock joints in line. Head naturally high. Een gangwerk volgens de standaard en waaraan geen enkele andere deelnemer aan kon tippen. Dit reserve cc was dubbelen dwars verdient .En noteer maar vast dat we in de toekomst nog veel meer van deze honden in Engeland zullen zien. Of ze willen of niet in Engeland, dit is de toekomst.
Vroeger was het een hondententoonstelling maar nu is het een hondenshow ,met de nadruk op show.
Het CC bij de teven ging naar Oshowa Love to Dream van P. en N. Welburn. Ze was ingeschreven in de Post Graduate class. Haar nestzus werd 2e in de Yearling class en de nestbroer won de Yearling class bij de reuen.
Een succesvolle Cruft's voor de familie Welburn zeker nadat Oshowa Love to Dream werd aangewezen als beste van het ras.
Wat nu te zeggen van dit teefje? Niet een Engelse Setter waarvan je gaat kwijlen. Een beetje gewoontjes.
En, ik heb het echt vele malen gezien, een superslecht gangwerk.
Om het duidelijk te maken hoop ik dat jullie de groepskeuring gezien hebben.
Zag je de winnende Clumber Spaniel door de ring rollen? Precies zoals een Clumber moet gaan, een rollend gangwerk.
Nou precies zo schommelde de Engelse Setter ook door de erering.
Heel triest vind ik het dat een keurmeester een hond met zo'n slecht gangwerk de erering in stuurt terwijl hij een teef had die kwalitatief net zo goed was als deze teef maar dan wel met een beter gangwerk. Juist de veteraan van Marian.
Mijn algehele indruk was dat de kwaliteit gemiddeld wel goed was maar het gangwerk bar slecht wat misschien te wijten is aan een slechte conditie. Bij veel honden begon het hele lijf te schudden zodra ze begonnen te lopen en dan komt er van een gracieus gangwerk niet veel meer terecht.
Wat mij ook opviel is dat erg veel honden het belton patroon niet meer hebben. U weet wel: wit met verspreid kleine vlekjes in de kleuren blue, orange, lemon of lever of blue and tan. Waarbij de standaard toch zeer duidelijk schrijft: honden met kleine vlekjes genieten de voorkeur.
Ik zie toch echt heel veel, erg veel Engelse Setters die duidelijk bleu- of orange roan zijn en dat is geen erkende kleur.
Niet belangrijk dames en heren fokkers en keurmeesters???? Het beltonpatroon is karakteristiek voor ons ras dus superbelangrijk. Houd dit in ere en toon uw respect voor het ras.